شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس پنجم: هماهنگی پاره‌های کلام | آزمون شماره 12840

با امیدی گرم و شادی‌بخش                        

 مرا در سپاهان یکی‌ یار بود

از جدایی‌ها شکایت می‌کند   

تو را در دل درخت مهربانی

درویشی را ضرورتی پیش آمد، گلیمی از خانه یاری بدزدید.

ملک را بر حال ضعیف او، رقّت زیاد شد و خلعتی بر آن مزید کرد و پیشش فرستاد.

هر آینه ما را خردمندی کافی باید.

منت خدای را عزّوجل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت.

هر کسی از ظنّ خود شد یار من (2)

 شکر نعمت، نعمتت افزون کند (5)

 تو هرگز رسیدی به فریادِ کَس (4)

 به ترانه‌های شیرین به بهانه‌های رنگین (7)

دفع مده دفع مده من نروم تا نخورم / عشوه مده عشوه مده عشوه مستان نخرم (4)

 امروز ما مهمان تو مست رخ خندان تو / چون نام رویت می‌برم دل می‌رود والله ز جا (1)

 دل از جواهر مهرت چو صیقلی دارد / بود ز زنگ حوادث هر آینه مصقول (3)

 باز توام باز توام چون شنوم طبل تو را / ای شه و شاهنشه من باز شود بال و پرم (2)