شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس سوم: واج‌آرایی، واژه‌آرایی | آزمون شماره 31931

خیزید و خز آرید که هنگام خزان است/ باد خنک از جانب خوارزم وزان است

پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود/ مهرورزی تو با ما شهره آفاق بود

سرو را بین بر سماع بلبلان صبح‌‌خیز/ همچو سرمستان به بستان، پای‌‌کوب و دست‌‌زن

خواب نوشین بامداد رحیل/ باز دارد پیاده را ز سبیل

یک عمر پشیمانی دل بسته به مویی است/تنها سر مویی ز سر موی تو دورم

تا روانم هست، نامت بر زبان دارم روان/تا وجودم هست، خواهد بود نقشت در ضمیر

هر که گوید کلاغ چون باز است/نشنوندش که دیده‌ها باز است

طریقی فرا پیش گیر و رهی/همی رو، که از قید هستی رهی

تو خود به جوشن و برگستوان نه محتاجی / که روز معرکه بر خود زره کنی مو را (تشبیه، تضاد)

این آن غزل که «فیضی» شیرین‌کلام گفت / در دیده‌ام خلیده و در دل نشسته‌ای (حس‌آمیزی، واج‌آرایی)

دارم آن سر که سر اندر قدمت اندازم / وین خیالی است که اندر سر بسیاران است (کنایه، واژه‌آرایی)

بیا بر طور دل جانا که تا واقف شوی زانجا / ز حال موسی عمران و کوه طور و میقاتش (واج‌آرایی، تلمیح)

زلف او دام است و خالش دانه آن دام و من / بر امید دانه‌ای افتاده‌ام در دام دوست (استعاره، واژه‌آرایی)

همچو ماهی بر آسمان نشاط / یا چو ماهی فتاده در شستی (:دام) (واژه‌آرایی، تشبیه)

غریب‌تر ز همه اینکه هرگزت نبود / ز غیر شعر شعار و به غیر شعر شعور (واج‌آرایی، واژه‌آرایی)

از دست رفته‌ایم و ز پا اوفتاده‌ایم / از مرد کار قصه این کارخانه پرس (کنایه، استعاره)