شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 30167

گر طالب فيض حق به صدقی حافظ / سرچشمۀ آن ز ساقی کوثر پرس

جامی از گفتگو ببند زبان/ هیچ سودی ندیده چند زیان

گر فرّخی بمرد چرا عنصری نمرد؟/ پیری بماند دیر و جوانی برفت زود

ای سنایی وارهان خود را که نازیبا بود/ دایه را بر شیرخواره مهر مادر داشتن

روح شادی و نشاط و خوش‌باشی، در شعر غلبه دارد ـ کمی لغات عربی و لغات بیگانه ـ استفاده از آرایه‌های ادبی، طبیعی و در حدّ اعتدال است.

 شعر واقع‌گراست و توصیفات عمدتاً طبیعی، ساده، محسوس و عینی است ـ‌کهنه و مهجور بودن بخشی از لغات در مقایسه با دوره‌های بعد ـ قالب عمده‌ی شعر این دوره قصیده است.

اشعار پندآموز و اندرزگونه‌ی این دوره، ساده است و جنبه‌ی عملی و دستوری دارد ـ سادگی زبان شعر ـ خوش‌آهنگ‌تر شدن اوزان شعری

روح حماسه بر ادبیّات این دوره،‌ حاکم است ـ تفاوت تلفّظ برخی از کلمات در مقایسه با زبان امروز ـ در توصیفات بیشتر از تشبیه (از نوع حسّی) بهره گرفته می‌شود.

آنچه نصیب عام بود آن است که چون جهلۀ این علم کتابی نو بینند که نام مصنّف آن به چند جای بر آن مثبّت نباشد، نسبت آن کتاب به خود کنند.

اگر شاعر باشی جهد کن تا سخن تو سهل ممتنع باشد. بپرهیز از سخن غامض و چیزی که تو دانی و دیگران را به شرح آن حاجت آید، مگوی.

بدین شهر زلزله افتاد شب پنجشنبه هفدهم ربیع الاول سنه اربع و ثلاثین و اربعمائه و در ایام مسترقه بود پس از نماز خفتن بعضی از شهر خراب شده بود و بعضی دیگر را آسیبی نرسیده بود.

سود این نامه هر کسی را هست، و رامش جهان است، و اندوه‌گسار اندوه‌گنان است، و چارۀ درماندگان است.