شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18910

آمدِ  کار من و رشته تسبیح یکی است / که ز صد رهگذرم ، سنگ به سر می آید

دندانه های کاخ خسایارشا هنوز / از شوکت قدیمی خود گفت و گو کنند

ز خارزار تعلق ، کشیده دامان رو / که بحث بر سر یک سوزن مسیحا رفت

چون نبود او را معیّن خانه ای / هر کجا دید، رخت آن جا نهاد

مرد آن است که در کشاکش دهر / سنگ زیرین آسیاب باشد

پس از دشواری آسانی است ناچار / ولیکن آدمی را صبر باید

سختی ایّام نتواند مرا خاموش کرد / خنده‌ها چون کبک در کوه و کمر باشد مرا

با تهی‌دستان ندارد سختی ایّام کار / سرو بی‌حاصل ز سنگ کودکان آزاده است

روزی که برفتند حریفان پی هر کار / زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمّار

من یار طلب کردم و او جلوه‌گه یار / حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار     او خانه همی جوید و من صاحب خانه

هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو / هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو

در میکده و دیر که جانانه تویی تو / مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید / دیوانه برون از همه آیین تو جوید

تا غنچه‌ی بشکفته‌ی این باغ که بوید / هر کس به زبانی صفت حمد تو گوید     بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه

بیچاره بهائی (شاعر) که دلش زار غم توست / هر چند که عاصی است، ز خیل خدم توست

امید وی از عاطفت دم‌به‌دم توست / تقصیر خیالی به امید کرم توست یعنی که گنه را به از این نیست بهانه

همه‌ی عبارات درست معنا شده است.

سه تا

دوتا

یکی

هرگه که یادم آید از آن سید شهید / عیشم شود منقص و عمرم شود هبا

در آرزوی آب، چون اویی بداد جان / لعنت بر این جهان به‌نفرین بی‌وفا

رمز قرآن از حسین آموختم / ز آتش او شعله‌ها اندوختم

تار ما از زخمه‌اش لرزان هنوز/ تازه از تکبیر او ایمان هنوز

کرد این خیال وهم غلط کار، کان غبار / تا دامن جلال جهان‌آفرین رسید

هست از ملال گرچه بری ذات ذوالجلال / او در دل است و هیچ دلی نیست بی‌ملال

جهان پردرد می‌بینم دوا کو / دل خوبان عالم را وفا کو

سراسر جمله عالم پرشهید است / شهیدی چون حسین کربلا کو؟