شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 31086

زمین ز گریه ابر است چون بهشت نعیم/ هوا ز خنده برق است چون کُه سینا

کنار جوی پر از جامهای یاقوت است/ که شد به جوی درون رنگ آب چون صهبا

زمین به خوبی چون روی دلبر گلرخ/ هوا به خوشی چون طبع مردم دانا

شیدا شدهام چرا همی ننهی / زنجیر دو زلف بر من شیدا

من آنم که در پای خوکان نریزم / مر این قیمتی دُرّ لفظ دری را

گوهر چو روشن است که گوید حدیث سنگ؟ / عنبر چو عاطر است که گردد به گرد کف؟

خاصیتی با تو مضمر است گران‌سنگ / گوهر ارزنده با خزف مده ارزان

بر مرد نادان نریزم علوم / که ضایع شود تخم در شوره‌بوم

الف _ ت

پ _ ب

پ _ ت

ت _ ث

شمع را دید ایستاده و شاهد نشسته و می ریخته و قدح شکسته. (حذف به قرینه)

قاضی همه شب شراب در سر و شباب در بر از تنعم نخفتی. (کاربرد تاریخی فعل)

چندین مدت چرا نگفتی منم تا شکر قدوم بزرگان را میان به خدمت ببستمی. (استفاده از «را» در معنای حرف اضافه)

لایق قدر من آن است که با زاغی به دیوار باغی بر خرامان همی‌رفتی. (کاربرد سجع در نثر)