شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 31003

بیکمالیهای انسان از سخن پیدا شود/ پسته‌ی بیمغز چون لب وا کند رسوا شود: تشخیص

دوش آگهی ز یار سفرکرده داد باد/ من نیز دل به باد دهم، هر چه باد باد: جناس تام

خون شد دلم به یاد تو هر گه که در چمن/ بند قبای غنچه گل میگشاد باد: جناس ناقص

نرگس مست نوازشگر مردمدارش/خون عاشق به قدح گر بخورد، نوشش باد: تلمیح

حسب حالی ننوشتیم و شد ایامی چند/ محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند

چون می از خم به سبو رفت و گل افکند نقاب/ فرصت عیش نگه دار و بزن جامی چند

زاهد از کوچه رندان به سلامت بگذر/ تا خرابت نکند صحبت بدنامی چند

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید/ هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

با دشمنان موافق و با دوستان به خشم / یاری نباشد این که تو با یار می‌کنی

در حقیقت یار یکدل کیمیاست / چون صدف کمیاب و چون درّ بی‌بهاست

با که گیرم انس کز اهل وفا بی‌روزیم / من چنین بی‌روزیم یا نیست در عالم وفا

غم در دل تنگ من از آن است که نیست / یک دوست که با او غم دل بتوان گفت

تو گر بر جهل مطلق در سلوکی / گدای مطلقی ور از ملوکی (توصیه به داشتن بینش و بصیرت)

غم خویشت (خود) چو نیست ای مرد آخر / غم تو پس که خواهد خورد آخر (نکوهش خودخواهی)

همه چیزی که می‌بینی پس و پیش / گذر باید تو را زان چیز و ز خویش (توصیه به عدم دلبستگی)

خدا را گر پرستی تو به اخلاص / بکن جهدی که گردی از ریا خاص (پرهیز از دورویی)