شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - درس هفدهم: سپیده دم | آزمون شماره 1937

ای گلبرگ جوان برِ دولت بخور که من / در سایه ً تو بلبل باغ جهان شدم 

فراوان سخن باشد آکنده گوش / نصیحت نگیرد مگر در خموش

کمال است در نفس انسان سخن / تو خود را به گفتار ناقص مکن

گفتی ز سرٌ عهد ازل یک سخن بگو / آن که بگویمت که دو پیمانه در کشم

ای ستمکار بیندیش از آن روز سیاه/  که تو را شومی ظلم افکند از جاه به چاه

روز حشر از دل عاشق به جز این نیست سوال / که چه آمد به تو از یار ستمکارۀ تو

به آب تیغ شود شسته عاقبت صائب / غبار خواب ز چشم و دل ستمکاران

آن کس که ستم کرد بر این شهر ستم دید / ایزد نپسند ستم از هیچ ستمکار 

ستاره‌ی غروب، روز درخشان، عشق ناتمام، کرامت انسان

عطر خوش‌بو، جمال یار، روی معشوق، عاشق خدا

گلستان پربار، شکایت‌های ناروا، جوانه‌های گندم، نزدیک‌ترین مفهوم

این دبیرستان، هوای دل، جنجال خیابان، شعر کم فروغ

ظالم به ظلم خویش گرفتار می‌شود/ از پیچ و تاب نیست رهایی کمند را

اثر ظلم محال است به ظالم نرسد/ ناله پیش از هدف از پشت کمان می‌خیزد

اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویم /جواب تلخ می‌زیبد لب لعل شکرخا را

چو دشنام گویی دعا نشنوی/به‌جز کشته‌ی خویشتن ندروی

ای گلبن جوان برِ دولت بخور که من/ در سایۀ تو بلبل باغ جهان شدم

فراوان سخن باشد آکنده گوش/ نصیحت نگیرد مگر در خموش

کمال است در نفس انسان سخن/ تو خود را به گفتار ناقص مکن

گفتی ز سرّ عهد ازل یک سخن بگو/ آن گه بگویمت که دو پیمانه درکشم