شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 1: تاریخ ادبیات قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 8612

یکی را روضه جنانی جزای دادن جانی است، یکی را نعمت خلدی بهای قطره خونی. قومی به مایه بذل جان، دولت حُسن مآل گیرند، برخی به جبایت خراج دیوان، تنعّم نعیم رضوان یابند.

و نقود منثورات را سکّه قبول ملوک و اکابر می‌نهادم تا به قدر وسع این دو کریمه را در حجر تشریح و تربیت چنان برآورم که راغبان و خاطبان را به خطبتشان بواعث رغبت با دید آمد.

این‌ها همه از سرائر مملکت است. این‌ها تمام حرف‌هایی است که همه‌جا نمی‌توان گفت. من ریشم را که توی آسیاب سفید نکرده‌ام. تو آسوده باش. هیچ وقت از این حرف‌ها نخواهم نوشت.

اگرچه دردسر می‌دهم اما چه می‌توان کرد؛ نشخوار آدمیزاد حرف است. ما یک رفیق داریم اسمش دمدمی است. بیشتر از یک‌سال موی دماغ ما شده بود.

به نسیم شمال مشهور بود و اشعارش را در روزنامه‌ای به همین نام منتشر می‌کرد.

از جانب مظفرالدّین‌شاه لقب شعری خود را دریافت کرد.

با زبان فارسی و ادبیات کهن، آشنایی عمیق داشت.

جایگاه خانوادگی او، انتسابش به شاعران آزادی‌خواه را در هاله‌ای از ابهام قرار می‌دهد.

تاراج کتابخانۀ اصفهان از عوامل مؤثر در ایجاد نهضت بازگشت ادبی است.

شاعران دورۀ بازگشت به سبب فقر فرهنگی جامعه و سستی و رخوت حاکم بر ادبیات، به پیروی از اسلوب‌های نو پرداختند.

زبان، تخیل و اندیشه در این سبک، تکرار شنیده‌هاست.

گروهی از شاعران دورۀ بازگشت به قصیده‌سرایی به سبک شاعران خراسانی و عهد سلجوقی پرداختند.

نمایشنامه‌های کوتاهی از میرزا حبیب اصفهانی

دو نمایشنامۀ بلند از میرزا آقا تبریزی

دو نمایشنامۀ بلند از میرزا حبیب اصفهانی

چند نمایشنامۀ کوتاه از میرزا آقا تبریزی