شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 15010

به گیسوی تو خوردم دوش سوگند / که من از پای تو سر برنگیرم 

غم گیتی گر از پایم درآرد / به‌جز ساغر که باشد دستگیرم 

به تیغم گر کشد دستش نگیرم / وگر تیرم زند منّت پذیرم

کمان ابرویت را گو بزن تیر / که پیش دست و بازویت بمیرم 

برو شادی کن ای یار دلافروز / چو خاکت می‌خورد چندین مخور غم 

وگر گوید نهم رخ بر رخ ماه / بگو با رخ برابر چون شود شاه 

سرم هنوز چنان مست بوی آن نفس است / که بوی عنبر و گل ره نمی‌برد به مشام 

خوش است گاه به عشاق خویش دلدادن / نمی‌توان همۀ عمر دل‌ربایی کرد 

تا شدم حلقه‌به‌گوش در میخانه عشق / هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم

دلم شکستی و رفتی، خلاف شرط مودّت / به احتیاط رو اکنون که آبگینه شکستی

می‌خورد خون دلم مردمک دیده سزاست / که چرا دل به جگرگوشه مردم دادم

پاک ‌کن چهره حافظ به سر زلف ز اشک / ورنه این سیل دمادم ببرد بنیادم

ب _ د _ ج _ الف

ب _ د _ الف _ ج

د _ الف _ ب _ ج

د _ ب _ ج _ الف