شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 5: اختیارات شاعری 1 (زبانی) | آزمون شماره 10894

چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری / خورد ز غیرت روی تو هر گلی خاری

ز کفر زلف تو هر حلقه‌‏ای و آشوبی / ز سحر چشم تو هر گوش‌ه‏ای و بیماری

مرو چو بخت من ای چشم مست یار به خواب / که در پی است ز هر سوی آه بیداری

نثار خاک رهت نقد جان من هر چند / که نیست نقد روان را بر تو مقداری

صورت علمی تو را خود باید الفغدن به جهد / در تو ایزد نافریند آنچه در کس نافرید

آن قوت جوانی و آن صورت بهشتی / ای بی‌خرد تن من از دست چون بهشتی

شخص خفت و خرس می‌راندش مگس / وز ستیز آمد مگس زو باز پس

شبی تاری چو بی‌ساحل دمان پر قیر دریایی / فلک چون پر ز نسرین برگ نیل اندوده صحرایی

ز آرزوی کمرت کوه گرفتم هیهات / کوه را گرچه ز هر سوی ببینی کمر است

همه سرمستیش از شور شکرخنده توست / شور طوطی چه عجب گر ز برای شکر است

قصه آتش دل چون به زبان آرم از آنک / شمع اگر فاش شود سرّ دلش بیم سر است

نسبت روی تو با ماه فلک می‌کردم / چو بدیدم رخ زیبای تو چیز دگر است

به دلش بر بنهادیم و به جان پرسیدیم / تا نگویی تو که بی پرسش و اکرام برفت

تن که از خنجر او کشته نشد، مردار است / دل که بر آتش او پخته نشد خام برفت

هر که را بر سر از این درد بلایی نرسد / نتوان گفت که او نیک سرانجام برفت

چه سخن کرد به چشم و چه شکر گفت ز لب؟ / که رواج شکر و قیمت بادام برفت