شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20631

بتی کاو هر دمم دشنام های شکرین بخشد / به از دشنام نبود،گر نبات و انگبین (عسل) بخشد

اگر دهم بوی شکوه بیرون ز رنگ تقریر می چکد خون / مپرس از یاس حال مجنون ، دماغ گفتن خراش دارد

گل بجوشد و گلابش همه خیس عرق شرم / که به یک خندۀ طفلانه چه بود آن همه آزار

چون قصد کمال از غزل آن عارض زیباست / شعر تر چون آب نگوییم چه گوییم

مفعول، متمم

متمم، مفعول

مضاف‌الیه، مضاف‌الیه

مفعول، مضاف‌الیه

صحبت نیکان بود اکسیر ناقص‌طینتان / می‌شود یاقوت در پیمانه گل، ژاله‌ها

از بدان فیض محال است به نیکان نرسد / تیر کج باعث آرام نشان می‌گردد

بدان را صحبت نیکان به اصلاح آورد گاهی / که شیرین کام تلخ بحر از آب گهر گردد

ما خصم را به روز تواضع کنیم دوست / بیرون برد ز تیر کجی را کمان ما

جان چو بشنید که آن جان جهان باز آمد / از سر راه عدم رقص‌کنان باز آمد

صبح اقبال من از کوه امل سر بر زد / بخت بیدار من از خواب گران باز آمد

من در شب سودای او، دل خوش به فردا می‌کنم / لیکن شب سودای او ترسم که بی‌فردا بود

گرچه سخن راندم بلند، از وصف قدّش قاصرم / هر چیز کاید در نظر، قدش از آن بالا بود

منم بنده‌ی عشق تا زنده باشم / اگرچه ز مادر من آزاد زادم
به‌جز عشق تا عمر دارم نورزم / اگر بیش باشد ز صد سال زادم

کوی صدیقان به دیده رفت باید نز قدم / راه صدیقان به طاعت رفت باید نه به بال
گر به عقبی دیده داری کوت زاد آخرت؟ / ور به دنیا تکیه داری هست دنیا را زوال

گر سنایی ز یار ناهموار / گله‌ای کرد ازو شگفت مدار
آب را بین که چون همی‌نالد / هر دم از همنشین ناهموار

ای دل ار عقبات باید دست از دنیا بدار / پاک‌بازی پیشه گیر و راه دین کن اختیار
تخت و تاج و ملک و هستی جمله را در هم شکن / نقش و مهر نیستی و مفلسی بر جان نگار