شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15933

نبینی شتر بر حُدای عرب / که چونش به رقص آرد طرب

شتر راچو شور طرب بر سر است / اگر آدمی را نباشد خر است

قدح مگیر چو حافظ به ناله‌ی چنگ / که بسته‌اند بر ابریشم طرب دل شاد

به صوت خوش چو حیران است مایل / ز حیوان کم نشاید بودن ای دل

هشت

نه

 ده

 یازده

کی می‌رسی به حلقه رندان پاکباز / تا نشکنی ز سنگ ملامت سبوی خویش (استعاره - تشبیه)

گوشه‌گیران قفس را نکهت گلشن بس است / دیده کنعانیان را بوی پیراهن بس است (تلمیح - جناس)

چو آشامیدم آن پیمانه را پاک / درافتادم ز مستی بر سر خاک (مجاز - کنایه)

مژگان تو تا تیغ جهانگیر برآورد / بس کشته دل‌زنده که بر یک‌دگر افتاد (استعاره - اغراق)

آن نافه‏‌‏ای که جستی هم با تو در گلیم است / تو از سیه‌گلیمی بویی از آن ندیدی

من ز من چو سایه و آیات من گرد زمین / آفتاب‌آسا رود منزل به منزل جا به جا

به های‌های نیارم گریستن که فلک / به های‌هوی درآید ز اشک من عمدا

مه ز نور عاریت، گه لاغر و گه فربه است / ایمن از تشویش و فارغ ز انقلاب است آفتاب