شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 32064

گفتم از ورطۀ عشقت به صبوری به در آیم/ باز می‌بینم و دریا نه پدید است کنارش

به جمشید بر تیره‌گون گشت روز/ همی‌کاست زو فرّ گیتی‌فروز

ما خوشدلیم با تو به هر شام و هر سحر / كآن روی و مو ز هر سحر و شام خوش‌تر است

تکیه بر تقوا و دانش در طریقت کافری است/ راهرو گر صد هنر دارد، توكّل بایدش

تا کی خلی در این دل پیوسته خار هجران؟ / مُردم ز جورت آخر مَردَم نه سنگ خارا

به آن رسید که توفان برآیدم به دو چشم / ز سوز سینه همچون تنور کشته ما

آسمان بر نامه عمرم نبشته است این قضا / در نمی‌شاید نوشتن نامه بنوشته را

طبع او طبع بهار آمد که دایم همچو او / گل‌بر است و گل‌نگار و گل‌کش و گل‌پرور است

زبان شعر، ساده است _ قالب شعر، مثنوی است.

زبان شعر، ساده است _ در بیت اول تشبیه حسّی وجود دارد.

برخی از لغات شعر، کهنه و مهجور هستند _ کلمات قافیه در شعر، ساده است.

لغات عربی در شعر، کم است _ برخی از لغات شعر، تفاوت تلفظ با زبان امروز دارد.

من آن غافل نادانم که دم گرم تو مرا بر باد نشاند تا هوس سجاده بر روی آب افکندن پیش خاطر آوردم.

الهی در جلال رحمانی، در کمال سبحانی، نه محتاج زمانی و نه آرزومند مکانی.

فراق، کوه‌ را هامون کند، هامون را جیحون کند، جیحون را پر خون کند.

از هر چه می‌پندارم کمترم و از هر دمی که می‌شمارم، بدترم.