شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9170

ز رخسارش فرو می ریخت اشکی/  بنای زندگی بر آب می دید 

چو لشگر گرد بر گردش گرفتند/چو کشتی باد پا در رود افکند 

گل از هجران اقطارش میان کارزارستی/  دل از امید دیدارش میان مرغزارستی

عمر من است زلف تو بو که دراز بینمش/ جان من است لعل تو بو که به لب رسانمش

این منم در خطه ی دل عالم جان یافته / وین منم در عالم جان ملک ایمان یافته 

این منم با خضر بعد از زحمت را دراز / در سوادِ مصر رحمت آب حیوان یافته 

این منم با یوسف از چاه بلا بیرون شده / پس چو عیسی رتبت خورشید رخشان یافته 

این منم در بارگاه مقتدای انس و جان / با قصور عجز، خود را منقبت خوان یافته 

یک کربلا شکوه به چشمت نهفته است                                                                ای روضه مجسّم گودال قتلگاه

گفت: «ازبهر غرامت جامه‌ات بیرون کنم»                                                           گفت: «پوسیده است جز نقشی ز پود و تار نیست»

این شکر چون کنیم که هر ذره خاک ما                                                              از داغ عشق، رنگ سویدا گرفته است

به حرف عشق دلِ داغدار من زنده است                                                              که آتش، آب حیات است جانِ سوخته را

رد نشد تیر بلای تو به تدبیر از ما                               ما همانا هدف ناوک تقدیر شدیم

نیست روزی کز برای ضبط گیتی نشنود                            گوش تقدیر از زبان شخص تدبیر تو راز

کس را گذر از جاده تقدیر تو نیست                                  تقدیر تو کرده‌ای بکن تدبیرم

چه می‌آید ز تدبیر تو با تقدیر حق واعظ                          بنه گردن به تقدیرش که به زین نیست تدبیرت