شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16648

فعل جمله ی اول مضارع اخباری و فعل جمله ی دوم ماضی نقلی است.

"به ناگاه "قید، "وصیت نامه" مفعول و" دلت" مفعول است.

در عبارت، دو ترکیب اضافی وجود دارد.

هر دو جمله، مستقل ساده اند.

 نه سخن گفتن نباشد هرچه کان را نشنوی / این چنین در دل تصوّر مردم شیدا کند

 چشمم مسیل بود ز اشکم شب دراز / مردم در او نخفت و نخسبند در مسیل

جز کم‌آزاری نباشد مردمی، گر مردمی / چون بیازاری مرا؟ یا نیستی مردم مگر؟

بارها مردم من وز دم تو زنده شدم / گر بمیرم ز تو صد بار بدان سان میرم

از دست تو مشت بر دهان خوردن /خوشتر که به دست خویش نان خوردن

خوشا وقت مجموع آن کس که اوست/ پس از مرگ دشمن در آغوش دوست

کسی را که دانی که خصم تو اوست/ نه از عقل باشد گرفتن به دوست

گر خویشِ دشمن، شود دوستدار/ ز تلبیسش ایمن مشو زینهار

مطرب مهتاب رو، آن چه شنیدی بگو                       ما همگان محرمیم، آن چه بدیدی بگو (نهاد- مسند)

 نه عمر خضر بماند، نه ملک اسکندر    نزاع بر سر دنیی دون مکن درویش (مفعول- منادا)

دلم را خون تو می‌ریزی و ترسم        که خواهی خون‌بهای دل هم از من (مضاف‌الیه- مضاف‌الیه)

هرگز به یمن عاطفت پیر می‌فروش       ساغر تهی نشد ز می صاف روشنم (قید- صفت)