شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 11204

عالم‌آرای عباسی: تاریخ

جامع عباسی: فقه

عین الحیات: عرفان

مجالس‌المؤمنین: فلسفه

لغات ادبی قدیم در شعر سبک هندی فراوان است.

به دلیل کم‌توجهی شاعران کوچه و بازار به آرایه‌های ادبی، بدیع و بیان جز به صورت طبیعی و تصادفی کمتر استفاده شده است.

آثار همه در سطح باقی‌مانده و به خلق آثار بزرگی چون شاهنامه و مثنوی منجر نشده است.

ردیف‌های طولانی و خوش‌آهنگ رایج شد.

حسن غیور را نیست پروای تلخ‌کامان / از خون خویش فرهاد شیرین کند دهان را

عشق در دل‌های روشن بی‌قراری می‌کند / پرتو خورشید در آیینه دارد اضطراب

عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده / بازگردد یا برآید چیست فرمان شما

چشم از آن حُسن به سامان چه تواند دریافت؟ / مور از ملک سلیمان چه تواند دریافت؟

استفاده از آیات، احادیث و عبارات عربی رواج بیشتر یافته و در آرایه تلمیح نمودار شده است.

تواریخ عمومی این دوره در کنار نهادهای سیاسی و فرهنگی صفویه در جهت نهادینه کردن فرهنگ تشیع گام برداشتند.

در عصر اعتلای صفوی، یعنی زمان شاه عبّاس اوّل، نویسندگان قوی‌دست بسیاری در ایران وجود داشتند.

نگارش کتاب‌هایی با عنوان فرهنگ لغت، در این دوره رواج یافت.