شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 9545

مردم چشم مرا گر هدف تیر کنی / به تماشای رخت چشم دگر باز کند

مگیر از دهن خلق، حرف را زنهار / به آسیا چو شدی پاس دار نوبت را

 گریه در دنبال باشد خنده بی‌وقت را / خنده زن چون گل اگر در خون‌ شنا می‌بایدت

نیک و بد یک‌سان بود پیش سپهر سنگدل / نیست ممکن آسیا فرق جو از گندم کند

محتشم کاشانی _ وحشی بافقی _ بابافغانی شیرازی

فخرالدّین عراقی _ سلمان ساوجی _ عبید زاکانی

حافظ _ سعدی _ خواجوی کرمانی

صائب تبریزی _ بیدل دهلوی _ کلیم کاشانی

مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست / هزار جان عزیزت فدای جان ای دوست

بگذشت و بازم آتش بر خرمن سکون زد / دریای آتشینم در دیده موج خون زد

به تیغ اگر بزنی بی‌دریغ و برگردی / چو روی باز کنی، بازت احترام کنند

بر ندارد میوه تا خام است دست از شاخسار / زاهد ناپخته را از خود بریدن مشکل است

در این قرن حکومت در دست جانشینان تیمور بود و اوضاع اجتماعی و سیاسی ایران به طور کلی و وضع ادبیات نیز، به تبع آن، آشفته بود.

شاعران این دوره تشخیص داده بودند سبک عراقی از واقعیت دور شده و کاملاً جنبۀ سیاسی و اجتماعی یافته است. 

آشنایی با تفکرات و معارف هندوان کم و بیش در تغییر سبک دخیل بود.

زبان فارسی که در شبه قاره هند استحکام و استقرار لازم را به‌دست آورده بود، همه‌گیر و رسمی شد.