شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 31650

مرا چشمی است خون‌افشان ز دست آن کمان‌ابرو / جهان بس فتنه خواهد دید از آن چشم و از آن ابرو

غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم / دواش جز می چون ارغوان نمی‌بینم

وضع زمانه قابل دیدن دوباره نیست / رو پس نکرد هر که از این خاکدان گذشت

گل بخندید و باغ شد پدرام / ای خوشا این جهان بدین هنگام

چنین شنودم که بدان روزگار که متوکل خلیفه بود به بغداد، وی را بنده‌ای فتح نام؛ سخت نجیب و روزبه بود.

سوگند یاد کرد که تا آن وقت که وی را بدان حال که یابند، نیارند و نبینمش، طعام نخورم.

خسرو از آن طیره شد و از رسول، خجل گشت. پرسید که همه چیز پس که داند؟

نفرین بر دنیای فانی و روزگار غدار باد که چون روباه محتال و چون گرگ مغتال است.

چون کیخسرو به ایران شد و خبر او بشنید، آن‌جا آمد. بدان حصار اندر نیارست شد. آتشگاه کرکوی، معبد جای گرشاسب بود و او را دعا مستجاب بود به روزگار او و مردمان هم به امید برکات آنجا همی‌شدندی.

به روزگار خسرو، اندر وقت بوذرجمهر،‌ رسولی آمد از روم. خسرو بنشست چنان‌که رسم ملوک عجم بود و رسول را بار داد. پیش رسول با وزیر گفت: «ای فلان، همه چیز تو دانی؟»

قوی رای دهشت به خود راه ندهد و خوف و حیرت را در حوالی دل مجال نگذارد. _ چه محنت اهل کیاست و حصافت تا آن حد نرسد که عقل را بپوشاند.

فرّخی از سیستان بود طبعی به‌غایت نیکو داشت و شعر خوش گفتی و چنگ‌ تر زدی و خدمت دهقان کردی از _ دهاقین سیستان و این دهقان او را هر سال دویست کیل پنج منی غلّه دادی و صد درم سیم نوحی، او را تمام بودی.