شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17357

بی وصل تو دل در برم آرام نگیرد / بی‌صحبت تو کار من انجام نگیرد

مرا بر قول مطرب گوش و مطرب در سماع / من از بادام ساقی مست و ساقی مست خواب

هم «عفی‌اللّه» مردم چشمم که با این ضعف دل / می‌فشاند دم‌به‌دم بر چهره‌ی زردم گلاب

شکر بر خویشتن خندد گر آن ماه / به شکّرخنده بگشاید دهان را

تهمتن برآشفت و با طوس گفت / که رهّام را جام باده است جفت

بدو گفت خندان: که نام تو چیست؟ / تن بی‌سرت را که خواهد گریست؟

پیاده مرا زان فرستاد، طوس / که تا اسپ بستانم از اشکبوس

تو قلب سپه را به آیین بدار / من اکنون، پیاده، کنم کارزار

یکی خوب مایه است نیکی به جای                              که سود است از وی به هر دو سرای

بد می‌کنی و نیک طمع می‌داری                                 نیکی نبود سزای بد کرداری

به نیکی گرای و میازار کس                                      ره رستگاری همین است و بس

تو نیكی مي‌کن و در دجله انداز                                   که ایزد در بیابانت دهد باز