شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 3572

متکلم را تا کسی عیب نگیرد سخنش اصلاح نپذیرد

الهی اگر کاسنی تلخ است از بوستان است و اگر عبدالله مجرم است از دوستان است

بزرگی به عقل است نه به سال

مگذار ما را به که و مه

جانی است چون شعله ولی دودش ز نورش بیشتر / چون دود از حد بگذرد در خانه ننماید ضیا

تو منی، من خویشتن را امتحان / می‌کنم هر روز در سود و زیان

ای دلبر و مقصود ما، ای قبله و معبود ما / آتش زدی در عود ما، نظّاره کن در دود ما

جان به فدای عاشقان خوش هوسی است عاشقی / عشق پرست ای پسر باد هواست مابقی

هر که در حال توانایی نکویی نکند، در وقت ناتوانی سختی بیند.

نصیحت پادشاهان گفتن کسی را مسلم است که بیم سر ندارد یا امید زر.

دو چیز محال عقل است: خوردن بیش از رزق مقسوم و مردن پیش از وقت معلوم.

دو کس را حسرت از دل نرود و پای تغابن از گل برنیاید: تاجر کشتی شکسته و وارث با قلندران نشسته.

گفتم بگریم تا ابل چون خر فروماند به گل / وین نیز نتوانم که دل با کاروانم می‌رود

شب تا سحر می‌نغنوم و اندرز کس می‌نشنوم / وین ره نه قاصد می‌روم کز کف عنانم می‌رود

با چشم پرنیرنگ او حافظ مکن آهنگ او / کان طرّه شبرنگ او بسیار طرّاری کند

زان نور همه عالم هر شیوه‌ همی‌نالم / تا بشنود احوالم ای دوست مخسب امشب