شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 3: آرایه‌های ادبی | آزمون شماره 8617

1

2

3

4

در دل مجنون چه سوز بود ز لیلی / هست مرا ای نگار از تو همان سوز

هرچه زان تلخ‌تر بخواهد گفت / گو بگو از لب شکربارش

به چین زلف چو شامت نمی‌رسد دستم / نسیم زلف تو از مشک ناب می‌جویم

چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را / که شاهی افکند بر صعوه (نوعی پرنده) بیچاره شاهین را

همای گو مفکن سایه شرف هرگز / بر آن دیار که طوطی کم از زغن باشد

در باغ طبیعت نفشردیم قدم را / چیدیم و گذشتیم گل شادی و غم را

به زهر تشنه لبم با شکر چه کار مرا / دراز باد شبم با سحر چه کار مرا

تو خود به جوشن و برگستوان نه محتاجی / که روز معرکه بر خود زره کنی مو را

زان گل بشکفته سیراب مست/ یاد یار مهربان آید همی

نغمۀ بلبل شیراز نرفته است ز یادم/ دوستان منع کنندم که چرا دل به تو دادم

به کنشت سجده بردم، به صنم رهم ندادند/ به طواف کعبه رفتم، به حرم رهم ندادند

آیینه پاک کرده ام از زنگ قیل و قال/ از طوطیان گرانی زنگار می کشم

ز فضلش هردو عالم گشت روشن/ ز فیضش خاک آدم گشت گلشن

توانایی که در یک طرفة‌العین/ ز کاف و نون پدید آورد کونین

بر او ختم آمده پایان این راه/ بدو منزل شده، ادعوا الی الله

هر سه مورد

خدای من! یوسف دل را در چاه آرزوها رها مکن.

خدای من! بی شعلۀ محبت تو، چراغ دلم، افسرده است.

خدای من! در ظلمات گمراهی، یونس دلم را دریاب.

خدای من! با عشق تو، آتش بلاها بر من گلستان است.