شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 2751

شعر دارای مضامین سیاسی، اجتماعی و وطنی است

 قالب شعر به سبک شعرهای سنت‌گرای دورۀ بیداری، مثنوی است.

لغاتی دال بر کهن‌گرایی در شعر دیده می‌شود.

شعر ساده اما به زبان پرصلابت گذشته سروده شده است.

ادبیات سیاسی در ایران از رهگذر نقد شرایط موجود در این عصر شکل گرفت.

ترجمه و نشر کتاب‌های غربی در شکل‌گیری جنبش ضد استعماری و ضد استبدادی این دوره نقش داشت.

از شاخص‌ترین درون‌مایه‌های شعر فارسی در این دوره «آزادی، قانون و وطن» بود.

آخوندزاده، طالبوف و میرزا آقاخان کرمانی از شاعران منتقد بودند که به شکل‌گیری ادبیات بیداری کمک کردند.

تا تاختند بی‌هنران در مصاف‌ها / زد زنگ، تیغ‌های هنر در غلاف‌ها

چه ظلم‌ها که از گردش آسمان ندیدیم / به غیر مشت دزد همره کاروان ندیدیم

هست ار ز میراث پدر، عقل غریزیت ای پسر / تکمیل آن واجب شمر باری به عقل مکتسب

امروز روز عزّت دیهیم و افسر است / عصری بلندپایه و عهدی منوّر است

محمود اعتمادزاده، صادق چوبک، احمد محمود

جلال آل احمد، علی محمد افغانی، امین فقیری

غلامحسین ساعدی، جمال میرصادقی، تقی مدرسی

سیمین دانشور، بزرگ علوی، هوشنگ گلشیری