شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 27898

یاد یاران یار را میمون بود / خاصه کان لیلی و این مجنون بود

ای آن که به کوی دوست تنها گذری خندان / گاهی بنما آگاه ما را خبری چندان

فرسود بنای آفتاب بی‌باک / بزدود لقای ماهتاب افلاک

نکرد نوش شرنگ ملال شهر پلید / هر آن که خویش ز جنگ و زوال دهر رهید

پس این پیر از آن طفل نادان‌ترست                            که از بهر مردم به طاعت درست

مرا چون خلیل آتشی در دل است                         که پنداری این شعله بر من گل است

سر از کوی صورت به معنی کشید                             قلم بر سر حرف دعوی کشید

به نزدیک من شبرو راهزن                                               به از فاسق پارسا پیرهن

چار دیوار قفس عشرت‌سرای ما بس است  /  شهربند دام باغ دلگشای ما بس است

چه پروا از عتاب و ناز عشاق بلاجو را  /  که عاشق مدّ احسان می‌شمارد چین ابرو را

گفتا برون شدی به تماشای ماه نو  /  از ماه ابروان منت شرم باد رو

همه شب راه دلم بر خم گیسوی تو بود  /  آه از این راه که باریک‌تر از موی تو بود