شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 22546

برنجید پس هرکسی نان خویش / بورزید و بشناخت سامان خویش

چو ابری که بارانش مرجان بود / چه مرجان که آرایش جان بود

چون آن نامه‌ی شاه یک‌سر بخواند / دو دیده به خون دل اندر نشاند

گر این رازها آشکارا کنی / ز خاک سیه مشک سارا کنی

از همه باشد به حقیقت گزیر/ از تو نباشد که نداری نظیر

ای خنده تو راهزن کاروان قند/ ما نیش عشق خورده و لعل تو نوشخند

گر چه آتش نیز هم جسمانی است/ نه ز روح است و نه از روحانی است

تو آنچ از تو سزد گفتی و کردی/ غم جان من بیچاره خوردی

کودکی در پیش تابوت پدر                  زار می‌نالید و برمی‌کوفت سر

حیله‌آموزان جگرها سوخته                  فعل‌ها و مکرها آموخته

فتنه و آشوب و خون‌ریزی مجوی                   بیش از این از شمس تبریزی مگوی

این سخن نه هم ز درد و سوز گفت                خوابناکی هرزه گفت و باز خفت