شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20293

خاک این باغ به خوناب جگر آغشته است         برگ گل آینه روی خزان است این‌جا

ز فیض خاکساری دانه نخل پایداری شد           تو گر از پا درآیی شهسواری می‌شود پیدا

 افتادگی آموز اگر طالب فیضی      هرگز نخورد آب زمینی که بلند است

 شبنم به آفتاب رسید از فروتنی       افتاده شو مگر تو هم از خاک بر شوی

همه کس را عقل خود به کمال نماید و فرزند به جمال

در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی، شکری واجب

از او آن صفت می زاید و از من این صورت می آید

نیکوخو بهتر هزار بار از نیکورو

نباشی بس ایمن به بازوی خویش / خورد گاو نادان ز پهلوی خویش

ظالم که کباب از جگر ریش خورد / چون درنگری ز پهلوی خویش خورد

ز دانش یافت قدری آن خردکیش / که شاهش داد جا در پهلوی خویش

بدخواه دولت تو ز پهلوی خویش خورد / هم‌چون سگی که بخورد استخوان خویش

آن پی م_هر تو گی_رد که نگیرد غم خویشش                                            وان سر وصل تو دارد که ندارد غم سیلاب

ما هیچ و جهان هیچ و غم و شادی هیچ                                                    خوش نیست برای هیچ ناخوش بودن

شادی عالم چو سراسر غم است                                                              آن که بود شاد به عالم کم است

غم مخور زان که به یک حال نمانده است جهان                                             شادی آید ز پی غصّه و خیر از پی شر