شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 31235

زبان پهلوی، زبان رسمی دوران ساسانی بود.

زبان پارتی، در دوره ساسانیان رایج بود و تا اوایل دوره اسلامی نیز آثاری به این زبان، تألیف می‌شده است.

زبان‌های ایرانی به سه دسته عمده تقسیم می‌شود: فارسی باستان، فارسی میانه و فارسی نو.

زبان فارسی باستان در دوره هخامنشیان رایج بود.

رایج‌ترین انواع شعر فارسی در این دوره «حماسی»، «مدحی» و «غنایی» بود.

شاعران بیشتر به واقعیت درونی نظر داشتند و مفاهیم عینی آنان از قلمرو تعالیم اخلاقی فراتر نمی‌رفت.

شعر مدحی یا مدیحه‌سرایی با شاعران بزرگ درباری و مدح پادشاهان و رجال دربار جایگاه خود را پیدا کرد.

در این دوره بسیاری از اصطلاحات علمی، ادبی، دینی و سیاسی جدید از راه‌ ترجمه متون عربی وارد فارسی دری می‌شود.

ورود اصطلاحات عرفانی – رواج حس دینی

رواج مفاخره، شکایت و انتقاد اجتماعی – رواج هجو در شعر

رواج داستان‌سرایی و منظومه‌های داستانی – به‌کارگیری ردیف‌های فعلی و اسمی دشوار

فراوانی وعظ و اندرز در شعر – فاصله گرفتن غزل از عشق زمینی