شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10098

اي بهشتی رخ طوبی قد خورشید لقا/ بشنو این بیت خوش از خسرو جاوید لقا

از طاق ابروانت وز تار گیسوانت/هم خستۀ کمانیم هم بستۀ کمندیم

تو مهر درخشنده و من ذرّه محتاج/تو خانۀ فروزنده و من خانه به دوشم

گاهی از جلوه شیرین روشی مجنونم/گاهی از خنده شیرین منشی فرهادم

ابلیس پرتلبیس گرد (قالب/ غالب) آدم برآمد و طواف آن کرد.

هر عصب و فکر به منبع (بی‌شائبه/ بی‌شاعبه) ایمان وصل بود و به این دنیا دل نمی‌بست.

وی در انجام آن‌کار (اهمال/ احمال) را جایز نمی‌شمرد.

جلال‌الدین به (اسرار/ اصرار) مریدان، مجلس وعظ مجدد خود را برپای کرد.

درع داودی است در راه ‌طلب افتادگی                                                                از غم خار مغیلان نقش پا آسوده است

شهسوار من که مه آیینه‌دار روی اوست                                                              تاج خورشید بلندش، خاک نعل مرکب است

خاک ره شو گر طلبکار دلی، کاین کعبه را                                                            جز غبار خاکساری جامه احرام نیست

چو شبنم بیفتاد مسکین و خُرد                                                                          به مهر آسمانش به عیّوق بُرد