شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 28532

فارسی باستان در دوره‌ی هخامنشیان رایج بود. فرمان‌ها و نامه‌های شاهان هخامنشی به این زبان و به خط میخی نوشته شده است.

زبان پهلوی، زبان رسمی دوران ساسانی بود. آثاری که به این زبان تألیف شده بیشتر آثار دینی زردشتی است.

زبان پارتی در جنوب و جنوب شرق ایران متداول بود. منظومه‌ی «درخت آسوریک» اصلی پارتی دارد.

فارسی دری، نخستین صورت زبان ادبی فارسی نو در برابر نفوذ عناصر زبان عربی بود. ادبیات فارسی دری تقریباً هم‌زمان با دولت طاهریان پدید آمد.

زبان پارسی میانه یا پهلوی، زبان رسمی دوران ساسانی بود.

آثاری که به زبان پهلوی تألیف شده، بیش‌تر آثار دینی زردشتی است.

آثار ادبی پهلوی به سبب اهمیت سنت شفاهی در ایران پیش از اسلام، غالباً به کتابت در نیامده بود.

از جمله آثاری که به زبان پهلوی نگارش یافته و زبان اصلی آن‌ها به دست ما رسیده است، می‌توان به کلیله و دمنه و هزار و یک شب اشاره کرد.

در حوزه ادبی عراق عجم در قرن ششم، شاعرانی مانند خاقانی و نظامی سبک شعر را از سبک رایج در نواحی دیگر متمایز ساختند.

تا حدود اوایل قرن ششم، تقلید شاعران از سبک سامانی و غزنوی در کنار برخی ابتکارات ادامه داشت.

از میان رفتن لغات مهجور فارسی و به‌کارگیری عبارات و واژگان دشوار به عنوان ردیف در اشعار، از ویژگی‌های زبانی سبک عراقی هستند.

از آثار مشهور نثر فنی این دوره می‌توان به «کشف‌الاسرار و عده‌الابرار» و «کلیله و دمنه» اشاره کرد.