شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 26919

رایج‌ترین انواع شعر فارسی در این دوره، حماسی، تعلیمی و غنایی بود.

کسی که در این دوره قصیده تمام و کمال با موضوع حکمی و اندرزی سرود، ناصرخسرو بود. سپس کسایی مروزی شیوه او را ادامه داد.

شاعران این عصر بیشتر به واقعیت بیرونی نظر داشتند و مفاهیم ذهنی آن‌ها از قلمرو تعالیم کلی اخلاقی فراتر نمی‌رفت.

شعر مدحی با دو شاعر مشهور، رودکی و شهید بلخی، استحکام یافت.

دری زبان محاوره و مکاتبه مقامات دولتی ساسانیان بوده است.

منطقه رواج آن نخست در مشرق و شمال شرقی ایران بود.

این زبان با کنار گذاشتن برخی از صداهای زبان عربی، الفبای آن را پذیرفت.

هیچ وقت نتوانست زبان عمومی سراسر کشور ایران شود.

تا آخر سوره همه بنده را دعاست و او راست آن‌چه خواست.

درگرفتم به نام خویش، درپیوستم به نام خویش و آغاز کردم به نام خویش.

می‌بایست که این ملّت مخلّد ماند و ملک این امّت به همه آفاق رسیده.

مگر این نام حقیقی که نه بر کرد نهاده و نه از صفت شکافته و بنای همه نام‌هاست.

ه_ _ ب _ د

الف _‌ ج _ و

الف _ د _ ه_

ه_ _ الف _ و