شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 31176

خ__دای راست مسلّم ب__زرگ_واری و حلم                                  ک__ه ج_رم بیند و ن_ان ب_رقرار می‌دارد

ی_ک_ی را ز م__اه ان___در آری ب___ه چ_اه                               ی_ک_ی را ز چ__اه ان__در آری ب_ه م__اه

ب___رآورده م__ردم ز ب__ی_رون خ__روش                               ت__و ب__ا ب_ن_ده در پ_رده و پ_رده‌پوش

وص_ف ح_ق، ح_ق ب_ه خ_ود تواند گفت                                ای_ن گ_ه__ر را خ__رد ن_دان_د سُف__ت

هر آن بند کز دست تو بسته شد/ گشایندگان را جگر خسته شد

سران را بسی سر جدا شد ز تن /پر از خاک، ریش و پر از خون، دهن 

بر اسبان نهادند زینِ خدنگ/ همه جنگ را تیز کردند چنگ

بدو داد و گفتش بدان چاه سر/که بیچارگان را تویی راهبر

«چه» در مصراع نخست صفت تعجبی است.

تلاش و کوشش در جهت حل مشکلات دیگران، مفهوم کلی ابیات است.

مصراع دوم بیت دوم به شیوۀ بلاغی آمده است.

در میان ابیات، آرایة مراعات نظیر وجود دارد.

مده اندیشه را زین پیش‌تر راه / که یا کوه آیدت در پیش یا چاه

ای تو را خانه‌های آبادان / خانة دینت سخت ویران است

نبات روح را آب از جگر داد / چراغ عقل را پیه از بصر داد[پیه: چربی، روغن ]

چو گل صدپاره کن خود را در این باغ / که نتوان تندرست آمد بدین داغ