شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 30526

ابلهی دید اشتری به چرا / گفت نقشت همه کژ است چرا؟

اگر یک سر مو فراتر پرم / فروغ تجلّی بسوزد پرم

گلاب است گویی به جویش روان / همی شاد گردد ز بویش روان

تا چند عمر در هوس و آرزو رود / ای کاش این نفس که برآمد فرو رود

او در این دشت بزرگ / چشمه کوچک بی‌نامی بود / کز نهان‌خانه تاریک زمین / در سحرگاه شبی سرد و سیاه / به جهان چشم گشود

به دیدارم بیا هر شب، در این تنهایی تنها و تاریک خدامانند / دلم تنگ است / بیا ای روشن، ای روشن‌تر از لبخند / شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی‌ها

گردها خوابید / روز رفت و شب فراز آمد / گوهرآجین کبود پیر باز آمد / چون گذشت از شب دو کوته پاس

بی‌شک هر مسافر را / این‌چنین دانسته بودم، وین‌چنین دانم / لیک / ای ندانم چون و چند! ای دور / تو بسا کآراسته باشی به آیینی که دلخواه است

کودکی در پیش تابوت پدر                  زار می‌نالید و برمی‌کوفت سر

حیله‌آموزان جگرها سوخته                  فعل‌ها و مکرها آموخته

فتنه و آشوب و خون‌ریزی مجوی                   بیش از این از شمس تبریزی مگوی

این سخن نه هم ز درد و سوز گفت                خوابناکی هرزه گفت و باز خفت