شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - درس پانزدهم : کبوتر طوقدار | آزمون شماره 10272

ریاحین: گل‌های خوشبو/ جال: ظرفی از پشم بافته/ حبّه: دانه/ گرازان: جلوه‌کنان

وقیعت: بدگویی/ تکفّل: برعهده گرفتن/ گشن: گلشن/ مطاوعه: فرمان‌برداری

تخلّص: رهایی یافتن/ دها: هوشمند/ زه‌آب: چشمه/ معونت: مدد کردن

ثقت: اعتماد ‌کردن/ تگ: دویدن/ موالات: پیروی کردن/ ورطه: دشواری

روی از تربیت ناصحان بگردانیدن و علما را به ضلالت منسوب کردن و در طلب عالم معصوم از فواید علم محروم ماندن، ناصواب است.

بر وصال دوستان حريص مباش که سور آن از شیون قاصر است و اندوه آن بر شادی راجح، و با این همه درد سوز هجر منتظر و نیز شاید بود که برای فراق اهل و فرزندان به جمع مال حاجت افتد. 

از این اندیشه ی ناصواب در گذر و همت بر اكتساب ثواب مقصور گردان که راه مخوف است و رفیقان ناموافق.

اما آن سه که اهل دنيا طالب آنند، فراخی معیشت است و رفعت منزلت و رسیدن به ثواب آخرت و آن که به وسيلت بدین اغراض توان رسید، صیانت نفس است.

در ناحیت کشمیر متصیّدی خوش و مرغزاری نَزِه بود. (شکارگاه ـ پاکیزه و تمیز)
 

در وی شکاری بسیار و اختلاف صیادان آنجا متواتر بود. (مخالفت و تفاوت داشتن ـ پیاپی)
 

صیاد شادمان گشت و گرازان به تگ ایستاد. (به ناز و تکبر راه رفتن ـ دویدن)
 

صیاد پیش آمد و جال بازکشید و حبّه بینداخت. (ریسمان ـ دانه)