شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس یکم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن‌های 7 و 8 و 9 | آزمون شماره 1137

سه

دو

چهار

یک

سبک عراقی از اوایل قرن هفتم تا اواخر قرن دهم به مدت ۳۰۰ سال، سبک غالب متون ادب فارسی بود.

دلیل نامگذاری سبک این دوره به عراقی این است که بعد از حملۀ مغول، کانون‌های فرهنگی از خراسان به عراق عجم منتقل شد.

به علت کشته و یا متواری شدن دانشمندان و ادیبان، وضعیت زبان و ادبیات فارسی دچار سستی و نابسامانی گردید.

در حوزه‌های ری، فارس، همدان و اطراف آن ها آثار ارزشمندی پدید آمد و زمینه‌هایی برای تغییر سبک از خراسانی به عراقی ایجاد شد.

از میان آثار منثور مولانا، فیه مافیه و مجالس سبعه را مولانا گفته و شاگردان نوشته‌‌اند و مکاتیب، مجموعه نامه‌‌های مولانا به قلم خود اوست.

فخرالدین عراقی در کتاب عشاق‌‌نامه‌‌ی خود، سیر و سلوک عارفانه را در قالب نظم و نثر بیان کرده است.

خواجه رشیدالدین فضل الله همدانی از نثرنویسان قرن هفتم است. در سفرهای متعددی حضور داشت و اطلاعات فراوانی درباره تاریخ مغولان کسب کرد که موجب تالیف کتاب تاریخ جهانگشا شد.

سعدی، بوستان را به نثر مسجع و گلستان را در قالب مثنوی پدید آورد. در سرودن غزل‌‌های عاشقانه نیز سرآمد شاعران و نویسندگان فارسی‌‌زبان است.

پنج

هشت

نه

هفت

کتاب بهارستان را به تقلید از گلستان سعدی نوشت.

در کتاب نفحات الانس خود نیز شیوه تذکرة الاولیای عطار را در بیان حقایق عرفانی و ذکر احوال عارفان به کار برد.

مثنوی‌هایی به پیروی از نظامی سرود که تحفه الاحرار یکی از آن هاست.

وی در تصوف و طریقت مقامی بلند داشته است.