شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 12680

بشوی ای خردمند از آن دوست، دوست / که با دشمنانت بود هم‌‌نشست 

جهان پیر است و بی‌‌بنیاد، از این فرهادکش فریاد / که کرد افسون و نیرنگش، ملول از جان شیرینم

ما درد دوست پیش حکیمان نمی‌‌بریم / ساقی بیار می که مسیح و حکیم ماست 

در آن نفس که بمیرم در آرزوی تو باشم / بدان امید دهم جان که خاک کوی تو باشم

خلوت دل نیست جای صحبت اضداد 

ترک گدایی مکن که گنج بیابی

تا چه کند با رخ تو دود دل من

صد شعله آتش است در دیده من

نگران با من استاده سحر / صبح می‌خواهد از من / کز مبارک دم او آورم این قوم به جان باخته را بلکه خبر / در جگر خاری لیکن / از ره این سفرم می‌شکند

دست‌ها می‌سایم / تا دری بگشایم / به عبث می‌پایم / که به در کس آید

گرم یادآوری یا نه / من از یادت نمی‌کاهم / تو را من چشم در راهم

نازک آرای تن ساق گلی / که به جانش کشتم / و به جان دادمش آب / ای دریغا به برم می‌شکند

دلداده را ملامت گفتن چه سود دارد/ می باید این نصیحت کردن به دلستانان

باز آمد آن مهی که ندیدش فلک به خواب/ آورد آتشی که نمیرد به هیچ خواب

گر خود همه بیداد کند هیچ مگویید/ تعذیب دلارام به از ذلّ شفاعت

روزی به زنخدانت گفتم سیمینی / گفت ار نظری داری ما را به ازین بینی