شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 8095

گرایش به قالب‌های کم‌کاربرد یا نوین به‌تدریج زمینه را برای ظهور شعر نو فراهم کرد. 

از نظر موسیقی و عروض نیز گروه سنت‌گرا بسیار پایبند به سنت‌های ادبی بودند و شعر را وسیله‌ای برای بیان مقصود می‌دانستند. 

شاعران این دوره گاه با تأثیرپذیری از اوضاع اجتماع، نوآوری‌هایی در عرصه تخیل پدید آوردند. نمونۀ این تخیلات را در پاره‌ای از اشعار میرزادۀ عشقی می‌توان دید.

شاعرانی که به زبان مردم کوچه و بازار شعر می‌گفتند، به قالب‌هایی مثل مستزاد و چهارپاره رغبت بیشتری داشتند.

در این دوره عبدالوهاب نشاط انجمن ادبی نشاط را تأسیس کرد.

این سبک حد واسط بین سبک هندی و سبک دوره بیداری است.

شاعران این دوره در سطوح زبانی، ادبی و فکری، سبک خراسانی و عراقی را مورد توجه قرار دادند.

افرادی مانند مجمر اصفهانی، قاآنی و سروش اصفهانی به قصیده‌سرایی به سبک شاعران کهن خراسانی و عهد سلجوقی پرداختند.

روزنامه‌نگاری

داستان‌نویسی

نمایش‌نامه‌نویسی

تحقیقات ادبی

شنیده‌ام چو سلیمان به تخت داد نشست       خرَد به درگهَش اِستاد و چشم فتنه بخفت

در پایش اوفتادم و اصلاً ثمر نداشت          تا خون من نریخت ز من دست برنداشت

نهفتمش به ته قلب‌، قلب من بشکافت        نهادمش به سر چشم‌، دیده‌ام بخلید

خبر تازه دگر چیست در این گوشه کنار     یارو امروز چه می‌گفت میان بازار