شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 27920

برنجید پس هرکسی نان خویش / بورزید و بشناخت سامان خویش

چو ابری که بارانش مرجان بود / چه مرجان که آرایش جان بود

چون آن نامه‌ی شاه یک‌سر بخواند / دو دیده به خون دل اندر نشاند

گر این رازها آشکارا کنی / ز خاک سیه مشک سارا کنی

چو خیل اجل در سر هر دو تاخت / نمی‌شاید از یکدگرشان شناخت

چه آن را که بر سر نهادند تاج / چه آن را که بر گردن آمد خراج

گدا را چو حاصل شود نان شام / چنان خوش بخسبد که سلطان شام

اگر سرفرازی به کیوان برست / وگر تنگ‌دستی به زندان درست

چون حال بدم در نظر دوست، نکوست / دشمن ز جفا گو ز تنم برکن پوست

وعدۀ اهل کرم، نقد روان / وعدۀ نااهل شد رنج روان

همین پنج روز است عیش مدام / به ترک اندرش عیش‌های مدام

بسا نقش خردمندان که در بند هوا ماند / در آن صورت که عشق آید خردمندی کجا ماند؟

عاشقی بر من پریشانت کنم                          کم عمارت کن که ویرانت کنم

چه روز باشد کاین جسم و رسم بنوردیم          میان مجلس جان حلقه حلقه می‌گردیم

دل را ز من بپوشی یعنی که من ندانم             خط را کنی مسلسل یعنی که من نخوانم

با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم                      با چشم تو ز باده و خمار فارغیم