شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس سوم: واج‌آرایی، واژه‌آرایی | آزمون شماره 28709

عشق شوری در نهاد ما نهاد/ جان ما در بوتۀ سودا نهاد

آتش است این بانگ نای ونیست باد /هرکه این آتش ندارد نیست باد

تا عهد تو دربستم،عهد همه بشکستم/ بعد از تو روا باشد نقص همه پیمان‌ها

نی حریف هرکه از یاری برید/پرده‌هایش پرده‌های ما درید

پس وصال این فراق آن بود / صحّت این تن سقام جان بود

به دام افتاد روباهی سحرگاه / به روبه‌بازی اندیشید در راه

دلم سیر شد زین سرای سپنج / خدایا مرا زود برهان ز رنج

نداری ز من شرم از کردگار / نترسی که پرسند روز شمار؟

شب است و شاهد و شمع و شراب و شیرینی / غنیمت است چنین شب که دوستان بینی

در چشم منی و غایب از چشم / ز آن چشم همی‌کنم به هر سو

خدا را بر آن بنده بخشایش است / که خلق از وجودش در آسایش است

هر شب چو چراغ چشم دارم / تا چشم من و چراغ من کو

فرهاد شورانگیز اگر در پای سنگی جان بداد / گفتار شیرین بی‌سخن در حالت آرد سنگ را

طالب لعل توام کان که به ظلمات افتاد / طلب چشمه حیوان نکند چون نکند؟

دست را بر اژدها آن کس زند / که عصا را دستش اژدرها کند

میانت را و مویت را اگر صد ره بپیمایی / میانت کم‌تر از مویی و مویت تا میان باشد

مرا عهدی است با جانان که تا جان در بدن دارم / هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم

به نیک و بد مشو در بند فرزند / نیابت خود کند فرزند فرزند

ز سر زلف عروسان چمن دست بدارد / به سر زلف تو گر دست رسد باد صبا را

نه عجب که قلب دشمن شکنی به روز هیجا (جنگ) / تو که قلب دوستان را به مفارقت شکستی