شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 16678

به گرد جهان هر که راند سخن / نکوهیدن من نگردد کهن

سخن‌های ناخوش ز من دور دار / ز بدها دل دیو رنجور دار

مردان خدا پردة پندار دریدند / یعنی همه جا غیر خدا هیچ ندیدند

همچو لوح زمرّدین گشته است / دشت همچون صحیفه‌ای زِ رُخام

 سپاس و آفرین خدای را که این جهان و آن جهان را آفرید و ما بندگان را اندر جهان پدیدار کرد و نیک‌اندیشان را و بدکرداران را پاداش و بادافراه برابر داشت.

 و هر گاه که مجهولان و بی‌اصلان و بی‌فضلان را عمل فرماید، و معروفان و فاضلان و اصیلان را معطل گذارد دلیل بر نادانی و بی‌کفایتی وزیر باشد.

 و آن چه گفتم که: «من از خداوند تعالی توفیق و استعانت خواهم» مراد آن بد که بنده را ناصر، به جز خداوند نباشد که وی را بر خیرات نصرت کند.

 یکی پاک‌کردن دل است از اخلاق ناپسندیده؛ چون خشم و بخل و حسد و کبر و عُجب و ریا که این اخلاق را مهلکات گویند و عقبات راه دین گویند.

هر آن‌کس که جوید به دل راستی / نیارد به کار اندرون کاستی

تا همی گیتی بماند اندرین گیتی بمان / تا همی عزّت بنازد اندر این عزت بناز

همه خاک دارند بالین و خشت / خُنک آن‌که جز تخم نیکی نکشت

تو تا زنده‌ای سوی نیکی گرای / مگر کام‌ یابی به دیگرسرای