شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19787

دشمن او که به تن سر بودش بار گران / سبک از تیغ شرربار نماید بارش

ای آفتاب رفتی و ماهی گذاشتی / وی پادشه گذشتی و شاهی گذاشتی 

هر کس که قصد خدمت این پادشاه کرد / از افتاب و چرخ قبا و کلاه کرد

جان از طلبم به لب رسیده / آبم ز عطش نرفته در کام

ای از فروغ تو روشن سرای چشم / وی خاک آستان درت توتیای چشم

این همه عکس می و نقش نگارین که نمود / یک فروغ رخ ساقی است که در جام افتاد

نور دل من ز عکس روی توست / تاج سر من ز خاک پای توست

چند فروزم چراغ از عَلَم آه خویش / بزم مرا ده فروغ از رخ چون ماه خویش

 هر که خواهد گو بیا و هر چه خواهد گو بگو              کبر و ناز و حاجب و دربان بدین درگاه نیست

 حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو               که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معمّا را

 ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند               تا تو نانی به کف آریّ و به غفلت نخوری

 آن‌که پامال جفا کرد چو خاک راهم              خاک می‌بوسم و عذر قدمش می‌خواهم

ندیدند کس را کز آن شوره دشت / به مأواگه خویشتن بازگشت

غم غریبی و غربت چو برنمی‌تابم / به شهر خود روم و شهریار خود باشم

صبح من شام غریبان است از شامم مپرس / تا به کام غم در این غربت‌سرا افتاده‌ام

فراغ خاطر از سیر و سفر جستم نشد حاصل / غم غربت فراهم کردم و سوی وطن بردم

 تا خار غم عشقت آویخته در دامن                                   کوته‌نظری باشد رفتن به گلستان‌ها

به هیچ یار مده خاطر و به هیچ دیار                                که بر و بحر فراخست و آدمی بسیار

به‌غیر نقش توام در نظر نمی‌آید                                                به‌غیر نام توام بر زبان نمی‌گردد

گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر                            آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم