شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10614

آواز خوش _ بستر _ نهایت _ پرستش

توانگری _ محمل _ پایان _ عبادت

سرود _ کجاوه _ نهایت _ معبد 

بی نیازی _ تخت روان_پایان _ آغاز پرستش

به کِشتِ هستی‌ام ای برقِ نیستی بگذر / کزین دو مشت خس و خار آشیان، سیرم

شب گذشته دل از زلف پرشکن می‌گفت / غریب بود، ز حب الوطن سخن می‌گفت

غربت مپسندید که افتید به زندان / بیرون ز وطن پا مگذارید که چاه است

در ره عشق وطن از سر و جان خاسته‌ایم / تا در این ره چه کند همّت مردانه ما

منتظر گشتند زخم قهر را                                                        قهر آمد نیست کرد آن شهر را

منتظری تا ز روزگار چه خیزد                                                   عقل بخندد جز انتظار چه خیزد

منتظرِ راحت، نتوان نشست                                                       کان به چنین عمر نیاید به دست

بر بوی همدمی که بیابم یگانه رنگ                                             عمرم در آرزو شد و در انتظار هم

با لشکر زمانه و با تیغ تیز دهر                        دین و خرد بس است سپاه و سپر مرا

به قول چرخ گردان بر زبان باد نوروزی                حریر سبز درپوشند بستان و بیابان‌ها

با هرکس منشین و مبُر از همگان نیز                بر راه خرد رو نه مگس باش و نه عنقا

سپیدار مانده است بی هیچ چیزی                        ازیرا که بگزید او کم‌بری را