شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 18368

در مغیلان‌گاه عشقت خستگان درد را / زخم هر خار مغیلان مرهم و درمان شده

ای درد توام درمان در بستر ناکامی / و ای یاد توام مونس در گوشه تنهایی

درد تو مرا ‌آورد بالین سرانجامی / ای درد توام درمان در بستر ناکامی

در عشق هیچ درد چو درد حبیب نیست / درمان درد عشق به دست طبیب نیست

بی‌نیاز، نگاه‌داشت

نیازمند، تصویر

بی‌نیازی، ناقص   

نیاز، جغد

سخت‌‌ها سست شود در گه همدستی ما       همه همدست اگر دست به کاری بزنیم

از حسن اتّفاق ضعیفان قوی شوند       پیوسته شد چو مور به هم مار می‌شود

یکی اصل جمعیت و زندگی است           دویی تخم مرگ و پراکندگی است

حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت       آری به اتفاق جهان می‌توان گرفت

بدو گفت خندان که نام تو چیست            تن بی‌سرت را که خواهد گریست (= تهدید به مرگ)

برفتند از آن جای، شیران نر                      عقاب دلاور برآورد پر (= سهمناکی میدان نبرد)

تو قلب سپه را به آیین بدار                      من اکنون پیاده کنم کارزار (= تمسخر حریف)

چو رهام گشت از کشانی ستوه                 بپیچید زو روی و شد سوی کوه (= ترک میدان نبرد)

مپندار این شعله افسرده گردد / که بعد از من افروزد از مدفن من

 نه تسلیم و سازش، نه تکریم و خواهش / بتازد به نیرنگ تو توسن من

کنون رود خلق است دریای جوشان / همه‌ خوشه خشم شد خرمن من

 من آزاده از خاک آزادگانم / گل صبر می‌پرورد دامن من