شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17660

زانک انسان در غنا طاغی شود ، همچو پیل خواب بین یاغی شود

به طاعت قرب ایزد می توان یافت ، قدم در نه گرت هست استطاعت

گرچه دل من ز علم محروم نشده ، کم ماند ز اصرار که معلوم نشد

در غریبی و فراق و غم دل پیر شدم ، ساغر می زکف تازه جوانی به من آر

هر دم کمند زلفت صیدی دگر بگیرد/ پیکان غمزه در دل ز ابروی چون کمانت 
 

هر پارسا را آن صنم در پیش مسجد بگذرد/ چشمش بر ابرو افکند، باطل کند محراب را
 

من همان روز دل و صبر به یغما دادم/ که مقید شدم آن دلبر یغمایی را
 

 در این روش که تویی پیش هر که بازآیی/ گرش به تیغ زنی ، روی باز پس نکند 
 

من بدین خواری و این غربت از آن راه دراز / به تمنّای تو افتاده‏‌‏ام، ای شمع طراز

گرچه در شهر تو را هم‌نفسان بسیارند / نفسی نیز به احوال غریبان پرداز

در نماز همه گر زان که حضوری شرط است / بی ‏‌‏حضور تو نشاید که گذارند نماز

من خود از دام تو دل را برهانم روزی / گر تو در دام من افتی نرهانندت باز

گر تو زنی به تیرم، دل از تو برنگیرم حاشا که من شوم دور از خاک آستانت

 همدمی نیست که گوید سخنی پیش منت     محرمی نیست که آرد خبری سوی توام

 گرت به شب نبدی سر بر آستانه حق   کی‌ات به روز میسّر شدی جهان‌داری

مرغ سپیده‌دم که خبر داد از توام  اکنون نمی‌دهد مگرش بال و پر بسوخت

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت / فتنه‌انگیز جهان نرگس جادوی تو بود؛ (نهاد)

دوش در حلقۀ ما قصّۀ گیسوی تو بود / تا دل شب سخن از سلسلۀ موی تو بود؛ (متمم)

عشق آمد آنچنان به دلم در زد آتشی / کز وی هزار سوز مرا در جگر فتاد؛ (مفعول)

سعدی ز خلق چند نهان راز دل کنی / چون ماجرای عشق تو یک یک به در فتاد؛ (مفعول)