شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 15109

آن سهی سرو خرامان ز سر زلف سیاه/ دل شوریده‌دلان می‌شد و در پا می‌ریخت (بی‌توجهی کردن)

جزع خون‌خوار تو گر خون دلم می‌ریزد/ مردم دیده من غرقه خوناب چراست؟ (نگران شدن)

آن پریچهره که جور و ستم آیین دارد/ چه خطا رفت که ابروش دگر چین دارد (ناراحت و عصبانی بودن)

بگشاد نشان خود، بربست میان خود / پر کرد کمان خود، تا راه زند ما را (آماده شدن)

الف، ج

هـ ، ب

د، ب

ج، هـ

می‌جهد برق جمالی که دهد اجر فراق / کیست تا مژده به یعقوب و زلیخا ببرد (تشبیه _ تلمیح)

دردا که از آن آهوی مشکین سیه‌چشم / چون نافه بسی خون دلم در جگر افتاد (کنایه _ تشبیه)

با دوست باش گر همه آفاق دشمن‌اند / که او مرهم است گر دگران نیش می‌زنند (مجاز _ کنایه)

ای دل ار سیل فنا بنیاد هستی برکند / چون تو را نوح است کشتیبان ز طوفان غم ‌مخور (تلمیح _ تضمین)