شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 4: سبک‌شناسی قرن‌های دوازدهم و سیزدهم (دوره‌ی بازگشت و بیداری) | آزمون شماره 2142

تجددخواهی-تنفر از خرافات

تعلیم و تعلم نوین۔ آزادی طلبی

حضور راوی سوم شخص۔ تمثيل

نوگرایی- حقوق مدنی زنان

شاعر برخلاف گرایش غالب عصر مشروطه، علم‌آموزی و دانایی را تقبیح می‌کند.

از مفاهیم رایج در این دوره، مفهوم «توجه به مردم» در این ابیات به چشم می‌خورد.

زبان و بیان شاعر، متناسب با زبان اشعار ادیب‌الممالک است.

موسیقی شعر و قالب آن، نوآوری خاصی ندارد و مطابق سنّت‌های گذشته است.

آزادی و راحت شدن رنجبران است / مقصود من اندر همه دنیا و دگر هیچ

مادر باید که پرورد پسر خویش / قانون باید که ملک یابد زیور

ای خطّه ایران مهین ای وطن من / ای گشته به مهر تو عجین جان و تن من

فرمانبر و فرماندهی قانون شادی و اندُهی / هم پادشاهی هم رهی بحری، بلی، لیکن تهی

تنها برای خدمت و غمخواری تو بود / گر رغبتی به شرکت کابینه داشتم

به کمیسیون عرایض چه کنم شکوه ز تو / که همه حالِ من بیدل شیدا دارند

شاهد مشروطه را ارواح پاک / با سر و جان مهر و کابین کرده‌اند

دایم به قهوه‌خانه سماور صدا دهد / یک بار هم سماور بابا صدا نداد

عید قربان آمد ای جان جهان قربان تو را / جلوه‌ای کن تا شود جان‌ها فدای جان تو را

آتش گرفت عالم ز گور بوالبشر بود / صرف‌نظر گر زین پدر کردی نکردی

سرچشمه فین بین که در آن آب روان است / نه آب روان است که جان است و روان است

ای دریغا لباس علم و هنر / ای دریغا متاع فضل و ادب