شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 8461

همه‌ی قضات بلخ و فقها و معدّلان و مزکّیان همه حاضر بودند.

و از نُدمای پادشاه هیچ‌کس محتشم‌تر و مقبول‌‌القول‌تر از او نبود که وی نبض امیر بگرفته بود.

پس دیگر روز نوشروان تافته شد از بهر آن خواب و پیش هیچ خلق آن خواب آشکار نکرد و بنگفت.

اندر طاعت و معصیت به هرحال که باشی از خدای ـ عزّ و جلّ ـ یاد همی‌کن و با پیران نیز مجالست کن.

سبک دورۀ سلجوقی را باید بینابین نام نهاد؛ زیرا ویژگی‌های سبک هندی نیز در آن به چشم می‌خورد.

سبک خراسانی بر حَسَب زمان به سه سبک فرعیِ سامانی، غزنوی و سلجوقی تقسیم می‌شود.

سبک خراسانی را به علت آنکه اوج آن در زمان سامانیان بوده است، »سبک سامانی» هم نامیده‌اند.

نخستین آثار نظم زبان فارسی بعد از اسلام، ابتدا در سیستان و سپس در خراسان بزرگ پدید آمد.

واقع‌گرا و حماسی بودن شعر

استفاده از تشبیه (از نوع حسی)

استفاده از قالب قصیده

استفاده از دو نشانه برای یک متمم

سادگی زبان شعر؛ کم بودن لغات عربی

تفاوت تلفظ برخی از کلمات مانند «هزار» ؛ کهنه و مهجور بودن بخشی از لغات مانند «عارض».

در توصیف پدیده‌ها بیشتر از تشبیه غیرحسی بهره برده شده است.

شعر واقع‌گراست و توصیفات عمدتاً طبیعی، ساده و عینی هستند.