شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 12057

وجودم به تنگ آمد از جور تنگی

امشب سبک‌تر می‌زنند این طبل بی‌هنگام را

وقتی درآبی تا میان دستی و پایی می‌زد‌م

هر ساعت از نو فتنه‌ای با بت‌پرستی می‌رود

آمدمت که بنگرم باز نظر به خود کنم (آ مَ‌ دَ مت / کِ بن گَ رم / با ز نَ ظر / بِ خُد کُ نم)

نروم جز به همان ره که توام راهنمایی (نَ رَ‌ وَم جُز / بِ هَ  مان رَه / کِ تُ ام را / ه نَ ما یی)

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش (هر کَ سی کو / دو ر ما ند / از اص لِ خیش)

صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست (صد هِ زا ران / گل شِ کف تُ / بان گِ مُر غی / بر نَ خاست)

به طاعت قرب ایزد می‌توان یافت / قدم در نه گرت هست استطاعت

لحظه‌لحظه بترم دور از تو / دم به دم از غم تو زارترم

میان مجلس ما صورتی همی تابد / که آفتاب شد از شرم او نهان امشب

ماهرویا روی خوب از من متاب / بی‌خطا کشتن چه می‌بینی صواب

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایبان دارد

گوهر پاک بباید که شود قابل فیض

عشق بازی را تحمل باید ای دل پای دار

ز هم‌صحبت بد جدایی جدایی