شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 15069

من آنم که در پای خوکان نریزم / مر این قیمتی درّ لفظ دری را

درّ دری که خاطر خاقانی آورد / قیمت به بزم خسرو والا برافکند

ای لعبت خندان، لب لعلت که مزیده‌ست / وی باغ لطافت، به رویت که گزیده‌ست

سر بنه گر سر میدان ارادت داری / ناگزیر است که گویی بود این میدان را

بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم؟ / زلف سنبل چه کشم عارض سوسن چه کنم؟

تا دل دیوانه در زنجیر زلفت بسته‌ایم / ای بسا عاقل که شد دیوانه‌ی زنجیر ما

از چه رو هندوی مه‌پوش شما در تاب شد / گر به مستی دوشم آمد دوش بر دوش شما

ای دل نگفتمت که مرو در کمند عشق / آخر به قصد خویش چرا می‌کنی شتاب؟

تا گل روی تو در باغ لطافت بشکفت / پرده صبر من از دامن گل چاک‌تر است

تا خار غم عشق تو در پای دلم شد / بی‌ روی تو گل‌های چمن خار شمارم

چشم او بی‌سرمه همچون چشم نرگس دلفریب / زلف او بی‌شانه هم‌چون زلف سنبل تابدار

تیر دل‌دوز حوادث را به دست روزگار / قامت پر خم، کمان تازه زور دیگر است