شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 14240

پنهان نمی‌ماند که خون بر آستانم می‌رود «---»

وگر خشم گیرد ز کردار زشت «-U-»

در اقصای عالم بگشتم بسی «--U-»

نباید دل از دست مردم ربود «U--»

عصا برگرفتن نه معجز بود/ همی اژدها کرد باید عصا

سر نیزه و نام من مرگ توست/ سرت را بباید ز تن دست شست

آدمی در عالم خاکی نمی‌آید به دست/ عالمی دیگر بباید ساخت وز نو آدمی

زندگانی را سر تکرار نیست/ فطرت او خوگر تکرار نیست

گفتم آخر درد خاقانی دوا یابد به صبر: گف تَ ما خِر / در دِ خا قا / نی دَ وا یا / بد بِ صبر

به فندق گل و ارغوان را بخست: بِ فن دُق / گُ لُ ار / غَ وان را / بِ خست

آنچه در آینه بینم نه منم: آن چِ در / آ یِ نِ / بی نم نَ / مَ نم

شد آبروی عاشقان زان خوی آتشناک تو: شد آ بِ رو / یِ عا شِ قان/ زان خو یِ آ / تش نا کِ تُ

درنگ‌های میان هر پایه یا رکن، مرز پایه‌های آوایی را به ما نشان می‌دهند.

پیِ هم قرارگرفتن پایه‌های آوایی و درنگ‌ها، آهنگی را در خوانش بیت‌ها پدید می‌آورد.

وزن شعر در حقیقت حاصل چینش منظم پایه‌های آوایی یا ارکان عروضی است.

کلام منظوم یا شعر که آهنگین و موسیقایی است، پایه‌ها و پاره‌های آوایی موزون دارد.

چهار

چهارده

شش

هشت