شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 28280

یکی قطره باران ز ابری چکید / خجل شد چو پهنای دریا بدید 

سپهرش به جایی رسانید کار / که شد نامور لؤلؤ شاهوار

بلندی از آن یافت کو پست شد / در نیستی کوفت تا هست شد 

بدی را بدی سهل باشد جزا / اگر مردی، احسن الی من أسا

من اینجا بس دلم تنگ است / و هر سازی که می‌بینم بدآهنگ است / بیا رَه‌توشه برداریم … / ببینم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است؟

فشرد سینه خاک / شکافت زَهره سنگ / به تنگنای زمان، مرگ کرده بود درنگ / گداخت آن همه برف / شگفت این هم رنگ

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش / ابر با آن پوستین سرد نمناکش / باغ بی‌برگی / روز و شب تنهاست / با سکوت پاک غمناکش

ما / فاتحان شهرهای رفته بر بادیم / با صدایی ناتوان‌تر زانکه بیرون آید از سینه / راویان قصه‌های رفته از یادیم / کس به چیزی یا پشیزی برنگیرد سکه‌هامان را / گویی از شاهی است بیگانه

ز درد عشق تو با کس حکایتی که نکردم / چرا جفای تو کم شد؟ شکایتی که نکردم

باز آی که چون برگ خزانم رخ زردی است / با یاد تو دم‌ساز دل من، دم سردی است

دلا! تا کی در این زندان فریب این و آن بینی / یکی زین چاه ظلمانی برون شو تا جهان بینی

هر که را اسرار حق آموختند / مهر کردند و دهانش دوختند