شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 12513

به حق مهر و وفایی که میان من و توست / که نه مهر از تو بریدم، نه به کس پیوستم 

خدای را مددی ای رفیق ره تا من / به کوی میکده دیگر علم برافرازم

کاملان از عیب خود بیش از هنر یابند فيض / بهره طاووس از پا بیش از بال خود است 

چو محرم شدی از خود ایمن مباش / که محرم به یک نقطه مجرم شود

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم/ دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم

یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا/ یار تویی غار تویی خواجه نگه دار مرا

ای به ازل بوده و نابوده ما/ وی به ابد زنده و فرسوده ما

اشک دوان هر سحری از دلم آرد خبری/ هیچ کسی را ز دلم خود خبری می‌نشود

اگر تو بشکنی دوستان سلام کنند/ که جور قاعده باشد که بر غلام کند ( مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن)

توبه کند مردم از گناه به شعبان/ در رمضان نیز چشم های تو مست است ( مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن)

گر بانگ برآِد که سری بر قدمی رخت / بسیار مگویید که بسیار نباشد(مفعئل مفاعیل مفاعیل مفاعی)

هر صبحدم نسیم گل از بوسان توست/ الحان بلبل از نفس دوستان توست( مفعولُ فاعلاتُ مفاعیلُ فاعلن)

ما همه چشمیم و تو نور ای صنم (مفتعلن مفتعلن فاعلن)

به هر کار کردم تو را آزمایش (فعولن فعولن فعولن فعل)

بستند راه مهلت او از چهار سو (مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن)

از رقیبان نهفتنم هوس است (فاعلاتن مفاعلن فعلن)